دلتنگی

دلتنگــی

جانا مرا به سینه ی محزون قرارنیست

                                           در چشم نیمه بازبجزرنج خـــــار نیست

يــك عمـــردرفــراق رخ يــارسوخــتيم

                                            برصيد كشته حاجت هيچ انتـظارنيست

اي هم قبيـله بــادخـداحافظت که من

                                              اين خــانه بامذاق دلـم سازگار نيست

خون مي خورد زمردم دانا فقيـه شهر

                                             ديگرمجال صحبت بــاغ وبـهارنيست

تيــرهلاك جــاي گل انــدرميان نشست

                                             جاي شراب وشهد بجززهر مارنيست

اي كاش رخت رحـلت ازاين شــهربركشيم

                                              هرچند پــاي بستــه وراه فــرارنيست

گفتيم درس ومدرسه راه علاج ماست

                                           صدحيف علم ودين وهنردرشمارنيست

بايد به بوستان جــهان گل فــزون كني

                                             تخريب باغ وكشتن مرغ افتخارنيست

دربـاختم تمام جــهان رابه راه دوست

                                             برترزنرد عشق جهان را قمار نيست

دانشگهي كه عزت ازاو يافتم كجاست

                                              خاليست آن سراچه وآموزگار نيست

خــــاموش شــد نــداي هــزاران آشنا

                                         سلطــــــــــان باغ رانفسي در كنار نيست

دربند شد تفكــروپـامال شـد غــرور

                                         بيـداد شــد مـسلط وداد آشـــــــــــكارنيست

برمرگ راي سبزچودستورمي دهند

                                       بي شك بناي ظلم خـــــــــــزان پـايدارنيست

اي مرغ بي قـراروگرفـتــارپـرگــــشا

                                         آزاده را هــــــــــواي قفس ســازگارنيست

اي شمع نيم سوخته جــای دگر بسوز

                                      کاینجـــــا برای کشته ی کسری مزار نیست

همولایتی

                             هـــــــــــــــــــــــمولایتی

  دلبستـــــــــــه ی مرام توام؛همولایتی                       

 تصویرنا تمـــــــام توام؛همولایتی

بگرفت دل به سینه سخـن سازکن به من                                  صید نحیــــف دام توام؛همولایتی

   تسبیح صبح وشام منی زه به من که من                       

 دلداده ی کـــــلا م توام؛همولایتی

گرسروخوانمت به بلندی خلاف نیست                                     تاکبک خوشخرام توام؛همولایتی

خس می شویم پیش ستمــگر کمی بجنب                                   همجـــرگه ی قیام توام؛همولایتی

   وقتی که بامنی همه آفــــــاق با منست  

                         دوری مکن غـلام توام؛همولایتی

   چندیست خسته ام زمرام دروغ شهر  

                   محتــاج یک سلام توام؛همولایتی

   اینجابجز فریب به آدم نمـــــی دهند      

                دلتنگ صبح وشام توام؛همولایتی

تیغست حال درکف زنگی مست ومن   

                        دروای قتــــل عام توام؛همولایتی

بامن بخوان ترانه ی بودن،بنال خوش                                     سنگ صبور تـــام توام؛همولایتی

   پشت توام مترس زپروردگارجهــــل     

                      تا حشر هم، حسام توام؛همولایتی

بستندآب ونان چو به ما بی خیــال ما                                      سیراب از دو جـام توام؛همولایتی

سوز خزان بسوخت به خرداد باغ من                                    شرمنده در مقـــام توام؛همولایتی

   تاکی به کنج بی خبری؟ این قرار نیست  

              من زنده با پیــــام توام؛همولایتی

   کسری زخویش چیزنداردبرای بذل      

       جان رافدای نــــام توام؛همولایتی

وداع اشک

وداع اشـــــــک

 

   گفتم شبی وداع کنم اشــــــک وآه را                      یادتو بسته راه چنــــین اشتباه را

   طفلم براه عشق توبرمن مــــگیرعیب                      برطفل ناتوان که نویسد گناه را؟

   تاطشت مازبام به عشقت فرو فتــــا د                      پنهان چسان کنـیم بغربال ماه را

   شد کعبه ی نماز من آن چشم شهرکش                      بدرودکرده مسجد وهم خانقاه را

   تاتیر بک نگاه تو هفت آسمان بسوخت                      دیگر چه حاجتست فراهم سپاه را

   بهتر که رخت رحلت ازاین شهربرکشم                     گردم مقیم دولت پاینــــده جاه را

   بی دانشان که مدرک خود جعل میکنند                      ترسم نهند درپس میدان کـلاه را

   یک جو خــــرد هزاربرابر به از نشان                    درنزداهل علـــــم فرامین راه را

   وارونه شد حقیقت وگمـــــراه شدفقیه                       سلطان جهل . . .

 

رقص سنجاقک

صبح تابستان است

جای بابا خالیست

باز هم بوی دل سوخته ام می پیچد

درفضایی که دراین خلوت خود ساخته ام

.............

باید اکنون بروم

گرچه دیراست ومراپای فرورفته به گل

چاره ای نیست جزاین

راه طولانی ودشواروبسی هول انگیز

کوله بارم خالی

خاطرم آزرده

رمق رفتن نیست

چکنم یکنفر ازدورمرا می خواند

............. 

نامه ای به دوست

نامه ای به دوست

ازفقیه شهر دلگیرم خــــــزانی شد بهارم             زاینهمه امّیدبرلطف جنـــاب دوست دارم

می توانم زشت های شهـــــررازیبا ببینم              اینچنین درسی ندادست ازازل آموزگارم

می توانم کورگردم هیــــچ جایی رانبینم              می توانم درتمام عمـــــریکسرروزه دارم

می توانم نشنوم اصوات پیرامون خودرا            می توانم لال باشم برزبــــان چیزی نیارم

می توانم بی خیال راه رفتـــــن نیز باشم            دست برهرچیز درهستی که گفتی تاندارم

می توانم هیچ ازدنیانفهمم ؟ هیچ؟!هرگز             این مخواه؛اصلامیسرنیست اندرروزگارم

فهم رادرروح من زاول ودیعت کردیزدان                باچنین احوال چون برجهل مطلق پافشارم

عقل تاپیغمبرذاتی است واجب شدمراورا            پیروی ســازم کزو گرد د محقق راهکارم

آنکه خواهدتاببند م چشم برشمس حقیقت            بیگمــــان ازوی شود جهل مرکب آشکارم

نعمت آزادگی برسفلــــگان هرگز نبخشد           چرخ دانشــور نیا رد باسگان اند ر شمارم

من نسازم خم کمـر زیرمـدارظلم ؛ حاشا             حکمم ازسلطـان احــرارست، زان ایل وتبارم

گاه نامردی به حدی می رسددرحق مردم           فکر آن حتی به سختی می بردازتن قرارم

شام ظلمانی؛نفسهاحبس؛شهرآشوب ووحشت            شدبهم یک زاین کسوف ماه کش لیــل ونهارم

پرده بگشا شهرتاریکست شدازدست کسری                 راه پیـدا نیست یا رب صبــــح فرما شام تارم

دلنمــــک

دلنمــــــــــــک

خیلی کلــــــکی خداوکیلی                       بحرنمـــــــکی،خداوکیلی

یک گردن وسرزحسن لیلی                     بالاترکـــــــی ،خداوکیلی

صدلشکردل شده اسیرت                        بی هیچ تـــکی،خداوکیلی

بردهرنـــــکرده اعتنایی                        خودیک فلکی ،خداوکیلی

خوانده است خست خدای جهال                 باآنکه تـــــکی،خداوکیلی

برترزفرشتگان دهری                         بی هیچ شـــکی،خداوکیلی

درجمع شهان وتاجداران                       مهتر ملــــــکی،خداوکیلی

برخسته دلان وتشنه کامان                      آب خنـــــــکی،خداوکیلی

برآتیه ی هرآنکـــــــه نامد                      ازقبـــل حـکی،خداوکیلی

باآنهمه قند این نمک چیست؟                    باب السمکــی،خداوکیلی

تقدیر سپرده شد بدستت                          چرخ فلـــکی ،خداوکیلی

لب تشنه زچشمه خوش برانی                   مارا الــــــکی،خداوکیلی

خلقی زتوبیقرارودرچرخ                        گرد جلـــکی ،خداوکیلی

گاهی بتمــام ضد حالی                          گه قاصــد کی،خداوکیلی

افلاک به پیش تونیرزد                          بند پتــــــــکی،خداوکیلی

هرگونه که خواستی فرودآر                  گل ,تک به تکی،خداوکیلی

کسری زفراق خواهدافسرد                      بنما کمـــــکی،خداوکیلی

دهم مهر ماه۸۸

مسافر

مســـــافر

روزسه شنبه بیست ودوی خرداد

زیردرخــت تــوت کنــارراه

جام نگــــاه پاک مسـافر ها

دریک کرانه کاشته شد ناگاه

.........

دولاله دو شکوفه دوپروانه

باکولــه باربسته ولی فکری

بی هیچ حرف منتظر مرکــب

بی هیچ گفت ماه من اندرچاه

.........

کم کم غبارجــاده هویداشد

چرخــید چشمهــا بسوی مشرق

آن اتفــاق آخر سـر افتاد

آمد سمنــد خسته دلان ازراه

..........

روح ازبدن چوابر هوا می رفت

تابیکران عالــم تنهایی

اورفت ومن چو سنگ سیه ماندم

تاانتهای غربت خر منگاه

.........

رفت ازنظر تمـــامی عمر من

مردی که پشت بودوپناهم بود

تا انتهای جاده نگـاهم بود

پیوسته باشکستـه دلان همراه

..........

بعدازتوخشک گشت درخت توت

بعدازتو مردمـرغ غزلخوانت

بعدازتوماندغربت سنجاقک

برنیچه های برکه زحسرت آه

...........

پایم چودل شکسته ولی می رفت

با یک جهان ملال وغم واندوه

بایکهزارپرسش بی پـــــــاسخ

بایک جــواب مبهم وپراکراه

..........

حال آن علم فتاده سبــــومرده

سجّاده های پهن پرازرنگست

بر چفیه های منتظــــردیــروز

 جامانده قبّه های مقام وجاه

........

نه برکه ماندحال نه سنجـــاقک

نه پونه های آبــی پراحساس

چون کام تشنگان تو خشک این باغ

ماندست جای دانه به خرمن کاه

........

تو چشمه درکویــرزمان بودی

سبزی که ازقبیله ی طوبا بود

هرشـاخه ای که سخت دهدمیوه

بی شک به وی زنند فراوان یاه

........

یک مشت پر زجسم توای ققـنوس

حالـــی به آشیانه پس آوردند

شاید که جای عرش به غبرا نیست

خورشید کـی به خاک شود همراه

.........

دیگر نه همدمــی نه هم آوایی

نه یک نفس که شرح دهد غم را

آن دست پرنیاز که کسری داشت

گشته است اززمین وزمان کوتاه

پنجم تیرماه88

غروب خورشید

غروب خورشید

امشب دوباره باز دلم بیکران گرفت

خونابــــه با ز د رنگه ارغوان گرفت

افتادآسمان بزمین حال یک سئوا ل

ازآسمــا ن سراغ تورا میتوان گرفت؟

ازخجلت آب می شودامشب به کاسه شیر

دورفلک چه سایه که ازکودکان گرفت

امشب تمام عدل به خاک نماز ماند

حجم نیا ز د رتن نامـــــرد مان گرفت

حالی من وکویرعطشزاگنه چه بود

گردون چنین سزای گنه سایبان گرفت

آن گوهری که یافت جهان اعتبارازو

خاک زمین کوفه چــراد رمیا ن گرفت

تاآن زمان که خلق بود وامدار جهل

نتوان بغیرکفـــرمتــاع از د کان گرفت

من مانده ام فرشته کجاومقام خلق؟!

نتوان زبی سواد نجــوم امتحان گرفت

گویند خلــق را بدهنـد آنچه لا یقند

خورشیدرابخاک چه سان ترجمـــان گرفت

ازخاک پست ترشوی ای خاک کینه زای

خاکت بسرکه کفر تورا ارمغـان گرفت

شاهی که هست شد به غلامیش مفتخر

دست نفا ق آمد وزین آستـا ن گرفت

آن کوکبی که هفت فلک راست قبله گاه

شق القمرد وبا ره شد وآسمان گرفت

وآن مخزن عظیم که شد باب شهرعلم

از منزل رفیع محمّد(ص) نشان گرفت

خم شد دوباره پشت فلک زین غم عظیم

کسری چگونه تاب برآه وفغان گرفت

سه شنبه 17شهریور88 هجده رمضان 1430

نگين كوهسرخ

نگين كوهســـرخ

روزگاري بود

روزگارپربهاري بود

روزگاري بود مردم پرتلاش وسبز

دشت مي كردندهرخوبي كه ممكن بود

آنزمان وقتي بهار ازراه مي آمد

باغهافورازمستي سرخ مي گرديد

غنچه مي آمد

گشن اندرگشن برشاخه گره ميخورد

چرخ ريسك شعرها مي خواند

روزگاربي قريني بود

كوهسرخ آريايي رانگيني بود

هركه رادر هركجاي بوم مي ديدي

ازكريز كوهسرخش نام مي جستند

********

خزانيّه

شب شــد چوكمند سيـــــــــــه يارپديدار

شد تازه روان صبح خزان ازدوسه آثار

گويــي كه خداوند پس پرده ي اســــرار

يك چند جهـــــــــان رابهـم آميخته يكبار

كه اينگونه منقش شده پيــــراهن گلزار

ازبرگ رزوارس وگـزوبيـــد وسپيـــدار

اي كاش شبـــي يارپيـــامي بفرستـــــد

ازراه صفـــا نيم كــــلامي بفـــرستـــــد

يا زان مي گلرنگ دوجامي بفرستـــــد

برمرغ گرفـــــتارحسامي بفــــرستـــــد

قندي زنمكدان به غــــلامي بفرستـــــد

تا آنكه مشــــــخّص شود اخــيارزاغيار

ساقي زكرم ريــزازآن باده گلـــــــرنگ

تا غم كنم ازسينه برون روي ازآ‍‍‍ژنگ

يك چندگلوتــــازه كـنم درمـدد چــــنگ

هرآينه ممكن كه زندبانگ شبــــاهنگ

تاكرد خزان باشعرا خويش همــاهنگ

آورد زخودبازپديــد ايـن همه شهــكار

چادرزسرافكنــده عروســــان بهــاري

سرخاب نهادند به حسرت به كنـــاري

گردد چوتني عورچه عزّي جه وقاري

الاّ به درمنحصــــــر حضــــــرت باري

كوسبزه وريحان وگل وبانگ قنـــاري

كوكبك خراميده به ميدانـــگه كــهسار

گاورس مزعفربزمين ريخته طاووس

گرديده زمين زيرپــرريختـــه محبوس

افسوس كه شدزود بهاراينهمه افسوس

بربلبل وگل روزنشــــا ط آمده كــابوس

تا فرش زمين بازرسـرخ آمده ما نوس

نقّا ش طبيعت چه گلــي كاشته ايـن بار

صد شكركه آيد زسمــا لولوي خوشاب

جاري شده دركام زميــــن بــازمي ناب

رفع نـــــــگراني زرعـيــّت شد وارباب

راحت زفشارند همه سلســــله اعصاب

برسفره گــــــذاريدزفن تحفه ي ميناب

تا ذايقه ايمــــــن شود ازسوز شرربار

احسنت به اين بتـــگر فتّـــانه ي جادو

كاتش زده درخرمن ايــــن دايره ازمو

دريكدگرآميخت يخ وشعلـــــه چه نيكو

گويي مه وخورشيديكي گشت ويكي دو

معياردو چيــــــزاست كه نايد به ترازو

چون علم وهنر بيش بود بيش خريدار

برخويش بپوشيدهمه رخـــت خزانــــي

يك چند بنوشيد زصهبـــــاي رمــــا نـي

برهم چوزني چشم رود فصــــل جواني

ترسم كه زد ستش دهــي وقــــدرنداني

گرگ است بسي خفته به تلــــبيس شباني

بايدكه خدا باشـد ازايــــــن گلّه نــــگهـدار

به به چه حريري بزمين ريخــــت زدرداب

روپوش به خودكرده زميـــــــن ازخزناياب

حلواست چنين بركـــــــــــه بماآمده زارباب

چون برف كه آغشته شود صبح به خوناب

رخ كرد عيـــــــــــان ازپس ابرآن مه عيّار

هرسوكه رود ديـــــــــــــده بجز يارنبينم

جزخــــــــــــاطراوخاطرغيري نگزينيم

هرچندكه پژمــــــــرده وبيماروحزينيم

بايادوي آندم كه بميـــــــــــــريم قرينيم

آن به كه زفكرت به كنـــــاري بنشينيم

كسراست برآن نرگس مستـــانه گرفتار