شب شــد چوكمند سيـــــــــــه يارپديدار
شد تازه روان صبح خزان ازدوسه آثار
گويــي كه خداوند پس پرده ي اســــرار
يك چند جهـــــــــان رابهـم آميخته يكبار
كه اينگونه منقش شده پيــــراهن گلزار
ازبرگ رزوارس وگـزوبيـــد وسپيـــدار
اي كاش شبـــي يارپيـــامي بفرستـــــد
ازراه صفـــا نيم كــــلامي بفـــرستـــــد
يا زان مي گلرنگ دوجامي بفرستـــــد
برمرغ گرفـــــتارحسامي بفــــرستـــــد
قندي زنمكدان به غــــلامي بفرستـــــد
تا آنكه مشــــــخّص شود اخــيارزاغيار
ساقي زكرم ريــزازآن باده گلـــــــرنگ
تا غم كنم ازسينه برون روي ازآژنگ
يك چندگلوتــــازه كـنم درمـدد چــــنگ
هرآينه ممكن كه زندبانگ شبــــاهنگ
تاكرد خزان باشعرا خويش همــاهنگ
آورد زخودبازپديــد ايـن همه شهــكار
چادرزسرافكنــده عروســــان بهــاري
سرخاب نهادند به حسرت به كنـــاري
گردد چوتني عورچه عزّي جه وقاري
الاّ به درمنحصــــــر حضــــــرت باري
كوسبزه وريحان وگل وبانگ قنـــاري
كوكبك خراميده به ميدانـــگه كــهسار
گاورس مزعفربزمين ريخته طاووس
گرديده زمين زيرپــرريختـــه محبوس
افسوس كه شدزود بهاراينهمه افسوس
بربلبل وگل روزنشــــا ط آمده كــابوس
تا فرش زمين بازرسـرخ آمده ما نوس
نقّا ش طبيعت چه گلــي كاشته ايـن بار
صد شكركه آيد زسمــا لولوي خوشاب
جاري شده دركام زميــــن بــازمي ناب
رفع نـــــــگراني زرعـيــّت شد وارباب
راحت زفشارند همه سلســــله اعصاب
برسفره گــــــذاريدزفن تحفه ي ميناب
تا ذايقه ايمــــــن شود ازسوز شرربار
احسنت به اين بتـــگر فتّـــانه ي جادو
كاتش زده درخرمن ايــــن دايره ازمو
دريكدگرآميخت يخ وشعلـــــه چه نيكو
گويي مه وخورشيديكي گشت ويكي دو
معياردو چيــــــزاست كه نايد به ترازو
چون علم وهنر بيش بود بيش خريدار
برخويش بپوشيدهمه رخـــت خزانــــي
يك چند بنوشيد زصهبـــــاي رمــــا نـي
برهم چوزني چشم رود فصــــل جواني
ترسم كه زد ستش دهــي وقــــدرنداني
گرگ است بسي خفته به تلــــبيس شباني
بايدكه خدا باشـد ازايــــــن گلّه نــــگهـدار
به به چه حريري بزمين ريخــــت زدرداب
روپوش به خودكرده زميـــــــن ازخزناياب
حلواست چنين بركـــــــــــه بماآمده زارباب
چون برف كه آغشته شود صبح به خوناب
رخ كرد عيـــــــــــان ازپس ابرآن مه عيّار
هرسوكه رود ديـــــــــــــده بجز يارنبينم
جزخــــــــــــاطراوخاطرغيري نگزينيم
هرچندكه پژمــــــــرده وبيماروحزينيم
بايادوي آندم كه بميـــــــــــــريم قرينيم
آن به كه زفكرت به كنـــــاري بنشينيم
كسراست برآن نرگس مستـــانه گرفتار
+ نوشته شده توسط محمد رحیمی در دوشنبه بیست و یکم بهمن 1387 و ساعت
23:24 |